ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ | Ανθολογία κειμένων

Καθώς το τοπίο ήταν ετυμολογικά συνδεμένο με την έννοια του τόπου, πάντα διέθετε κρυφές, ανομολόγητες προεκτάσεις, ως πρόσφατα ανεκμετάλλευτες. Σήμερα μάλιστα ο λόγος για το τοπίο έχει να επιδείξει τεράστια θεματική ποικιλία καθώς συνεχώς διευρύνεται η περιοχή του σε επίπεδο θεωρητικό, θεσμικό και στην ίδια την πράξη.

Μια ανθολογία κειμένων, με βάση τη χρονική τους διαδοχή, είναι μία συλλογή που επιτρέπει τη δημιουργική ανάμιξη διαφορετικών πραγμάτων, αντιπαραθέτοντάς τα χωρίς να χαθεί η αρχική τους σύμπτωση. Μετατρέπεται τότε σε ένα μέσον αναδιάταξης και κατασκευής νέων οπτικών προσεγγίσεων. Μοιάζει με καλειδοσκόπιο, που όχι μόνο τροφοδοτείται από την συνύπαρξη διαφορετικής προελεύσεως στοιχείων, αλλά αποτελεί και ένα ‘εργαλείο’ που ενθαρρύνει την πρόσμιξή τους σε νέες απρόσμενες συνθέσεις.

Μια τέτοιου είδους χρονολογική κατάταξη των κειμένων επιπλέον εκφράζει, έστω δειγματοληπτικά, την εξέλιξη των σχετικών αντιλήψεων για το ελληνικό τοπίο. Αυτή η πορεία μπορεί να διαβαστεί παράλληλα σε συνάφεια με τις θεωρητικές έννοιες για το περιεχόμενο του τοπίου γενικά όπως αναπτύσσονται στο εισαγωγικό κείμενο του επιμελητή της έκδοσης Ηλία Κωνσταντόπουλου.