ΑΡΧΕΤΥΠΑ Από τις καλύβες και τα μαντριά στη σύγχρονη τέχνη και α

Description

Αρχέτυπα από τις καλύβες και τα μαντριά στη σύγχρονη τέχνη και αρχιτεκτονική.

Η σχέση μου με τις καλύβες και τα μαντριά έχει να κάνει με μνήμες από τις παιδικές μου διακοπές και περιπλανήσεις. Η τσίγκινη καλύβα στο κέντρο του μικρού κτήματος του παππού μου στη Βόρεια Εύβοια ξεχώριζε με την απλότητα της, τον σκελετό από πελεκημένα ξύλα, και τους οξειδωμένους τσίγκους. Ήταν φορτισμένη με ένα σωρό ιστορίες από την κατοχή, τον εμφύλιο, τους σεισμούς και το μάζεμα της σοδειάς. Την επισκεπτόμασταν τα καλοκαίρια με τον πατέρα μου, νωρίς το πρωί και χαιρόμασταν που εξακολουθούσε ακόμη να μας προ­στατεύει από τις δυνάμεις της φύσης, μαζί με τους περαστικούς, τους κυνηγούς, τους αγροφύλακες ακόμα και τα ζώα. Αποτελούσε ένα τοπόσημο για την περιοχή, που ξεχώριζε από μακριά, καθώς φτάναμε με το λεωφορείο στο χωριό για διακοπές. Ώσπου στις αρχές της δεκαετίας του ’60 «κάποιος» χρειάστηκε τους τσίγκους και την διέλυσε. Κατά ένα περίεργο τρόπο το γεγονός αυτός συντάραξε όλη την οικογένεια. Η καλύβα του παππού, για μας τους κατοίκους της Αθήνας, απέκτησε ξαφνικά μια άλλη διάσταση.

Φαίνεται ότι η εμπειρία αυτή έπαιξε τον ρόλο της την ημέρα των Χριστουγέννων του 2004. Στα πλαίσια της χρόνιας μανίας μου να χάνο­μαι στα «βουνά και τα όρη», οδηγώντας σε μέρη απρόσιτα και να φωτογραφίζω, βρέθηκα μπροστά σε μία ανάλογη καλύβα κάπου στα Άγραφα. Η στιγμιαία αυτή συγκίνηση ήταν μια αφορμή για ότι ακολούθησε. Γρήγορα ένοιωσα ότι κάτι τελείως διαφορετικό παιζόταν μέ­σα μου, κάτι παράξενο, νέο και ελπιδοφόρο για το μέλλον, με αναφορές στο παρελθόν. Ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου είχε πλέον διαφανεί ο κορεσμός, η αδιαφορία και το αδιέξοδο της αρχιτεκτονικής μας δράσης στην ελληνική πραγματικότητα. Έτσι συνέχισα να καταγράφω αυτά τα ξεχασμένα δείγματα μιας ανεξερεύνητης, ανώνυμης και αληθινής αρχιτεκτονικής. Από την απλή και επίμονη καταγραφή, πέρα­σα στην διαπίστωση σχέσεων με έργα σύγχρονης τέχνης και αρχιτεκτονικής που οδήγησε τελικά στη επιβεβαίωση του όρου «αρχέτυπα». Ενώ γύρω μας όλα αλλάζουν, τα αρχέτυπα παραμένουν αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο, ως προς τα υλικά, τον τρόπο κατασκευής και την φόρμα, για να εξυπηρετούν άμεσες ανάγκες, κάτι που σήμερα σε μια εποχή απληστίας φαίνεται να είναι το νέο ζητούμενο. Η πραγματι­κότητα που διαμορφώνεται στα πλαίσια της κορύφωσης της οικονομικής κρίσης, αποτελεί το κατάλληλο πλαίσιο για την ενίσχυση των εκτιμήσεων μου, που παρατίθενται στο τέλος του βιβλίου. Των σκέψεων που αφορούν την ανάγκη σύνθεσης των αρχών των αρχετύπων με τις κατακτήσεις της νέας τεχνολογίας. Των σκέψεων που αποτελούν την συνέχεια μιας διαίσθησης που εν μέσω της έντασης για τον σχεδιασμό αρχιτεκτονικών μελετών, κυριαρχούσε βασανιστικά εντός μου εδώ και μια δεκαετία.
Το ευχάριστο όμως είναι ότι στην περιπλάνηση αυτή, συνάντησα συνοδοιπόρους, που ταξίδεψαν μαζί μου, με στήριξαν και με παρότρυναν. Θα ήθελα να ξεκινήσω με τον Δημήτρη Κωνστάντιο, Διευθυντή του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, πολύτιμο φίλο και συνεργάτη στον οποίο αφιερώνω αυτό το βιβλίο, για την αγάπη του και το πάθος του να στηρίξει αυτή την προσπάθεια. Περιπλανηθήκαμε μαζί με τον πεθερό του Γιάννη Κριτσίλη, σε απρόσιτες περιοχές της Βόρειας Ευβοίας, μου χάρισε διηγήσεις και ποιητικές αναφορές από τις προ­σωπικές του εμπειρίες και με τίμησε, εντάσσοντας στα πλαίσια των περιοδικών εκθέσεων του Μουσείου, την παρουσίαση αυτής της δου­λειάς……  Από το σημείωμα του συγγραφέα

263 σελίδες / 22 x 24 cm / Ελληνικά